Veteranen
Tja, als mensen met namen als 'Eendebak' zich al met onze wedstrijden gaan bemoeien breng je het slechtste in ons boven.
En ons op zondagmorgen om 9.30 in Enschede ontbieden is ook al geen slimme zet.
Kortom, het was een getergd groepje mannen dat vanmorgen het EHV-veld betrad.
En dan weet u het eigenlijk al: zolang we maar met de magnificent nine spelen zijn we rete-gevaarlijk.
Dus we traden aan met 9 spelers (dank aan HP en aan Gaston die zich door zijn blessure heen beet).
De tegenstander trachtte ons nog te ontregelen door ons een 10e man aan te bieden, wij accepteerden wel want immers: die wordt toch zo weer teruggehaald...
Maar nee, deze mochten we houden dus we speelden met 10 man.
Aardige man die Paul, niet zo'n beste speler maar dat was ook niet onze bedoeling, dat zou ons ritme schaden.
Gelukkig hadden we onze strategie goed voor elkaar en lieten we de tegenstander flink komen; deze speelde de hele eerste helft vooral op onze helft zodat we ze goed moe konden laten worden.
Zelf pasten we ervoor om ook maar één stap op hun helft te zetten behalve René die hun keeper ging afleiden.
Uiteraard zorgde de voorhoede voor een goede tackle-back en hielden ons middenveld en achterhoede er wel voor dat het bij onze goal goed dicht bleef zitten zodat EHV amper tot vermeldenswaardig wapengekletter kon komen.
Het ging zo prima dat we Digni, die hoopvol was meegekomen, gewoon hebben laten meespelen.
Goed, ondergetekende had aardig wat te doen maar daar is hij toch ook keeper voor geworden!
Even probeerde Jeroen EHV nog wat uit de tent te lokken door dan maar een strafbal te forceren -je moet toch wat- maar ook nu lag de keeper weer in de goede hoek.
Na rust en thee probeerde EHV het nog maar eens.
Maar veel gevaarlijker dan een schot op de paal werden ze niet, ondanks ongeveer 34 strafcorners; onze verdediging (denk bijvoorbeeld aan Gaston, Leo en Jeroen (oké, zo is lang genoeg, straks blijft dit beeld de rest van de week op je netvlies...)) stond als een huis, eerlijk is eerlijk, al was dat waarschijnlijk ook omdat ze te lui waren om te lopen.
Enfin, halverwege de tweede helft wist Frank niet meer wat hij met de bal moest en zette het dus op een lopen, dit keer zelfs in de richting van de tegenstanders goal.
En dat niet alleen: hij stopte niet meer.
Komend van onze eigen 23-m liep hij in één run, met diverse krullen en andere omzwervingen, door tot in de cirkel van EHV waar hij struikelde en voorover viel.
Maar in een flikker van briljante reflexen wist hij al vallend nog een backhandslag te produceren die prompt de bal achter de keeper joeg.
Zo, da's dus 0-1.
Even later wist René met een leep teruglegballetje HP vrij te zetten die de tweede goal aantekende.
Dit vond EHV niet leuk, dit vonden ze geheel niet leuk!
Vandaar dat we vanuit een stukje sociale betrokkenheid EHV vervolgens ook een goal lieten maken waar ze inderdaad als een kind zo blij mee waren.
Waarmee maar weer eens overtuigend is aangetoond dat we met 9 man de betere wedstrijden spelen! Mits die 9 wel van ons soort hout zijn gesneden natuurlijk. En dat is nog niet zo eenvoudig. Onze roem snelt ons vooruit en we bereiken ondertussen sterrenstatus. Zo werd Jeroen na de wedstrijd, nog nadruipend van de douche en slechts gehuld in zijn 'Schiesser'-tanga, bijkans omvergelopen door een team van jeugdige hockeymeisjes die maar wat graag zijn kleedkamer wilden delen! Hij heeft zich netjes gehouden (althans voor zover we weten) maar dit kan natuurlijk zo niet langer, Jeroen is ook maar een mens en straks gebeuren er verschrikkelijke dingen! Dranghekken en deurbeveiliging lijkt me een gespreksonderwerp op de volgende bestuursvergadering!
Met vriendelijke sportgroeten,
René
De politie heeft wel eens moeite om uit ooggetuigeverslagen de waarheid te destilleren. Ook bij de gebeurtenissen rondom de wedstrijd van de veteranen schijnt zoiets te spelen. Het is aan de lezer om te bepalen wat zich werkelijk afspeelde.
| Sprookje? | Realiteit? |
|
Tja, daar gingen we dan, 9 man sterk en anderhalf uur verderop. De voortekenen waren ongunstig. Nog een geluk bij een ongeluk dat we niet onze betere spelers missen, dachten we nog!
Aangekomen bleek de gastvrijheid te lijden onder de grootte van de vereniging (1000 leden).
Mooi complex maar een kopje koffie werd ons niet aangeboden.
Dat prikkelde ons al een beetje.
Enfin, de wedstrijd begint en we spelen met Jeroen, Pascal en Piet in een onpasseerbare achterste linie, Arnold, Frank en Tim als heersers op het middenveld en René en Ydo als jachtvliegers in de grote leegte van de spits. En hoe, Hengelo krijgt geen poot aan de grond. De eerste helft verstrijkt, stand blijft nul-nul, geen uitgespeelde kansen voor de tegenstander. Oké, wel veel druk van Hengelo, maar vakkundig en onvermoeibaar gepareerd met heel veel loopwerk door 'de onzen'.
In de rust tracht de tegenstander ons definitief te demoraliseren door ons alsnog hesjes aan te smeren.
Dat was de druppel, daarmee was het klaar.
Nu gaan we winnen ook, besloten we eensgezind en vastbesloten.
Hengelo is te ver gegaan, heeft zijn hand overspeeld en ons getergd!
Dom, maar er is geen weg terug.
Na de wedstrijd wordt met een geweldige catering een en ander goedgemaakt en wordt het toch nog gezellig.
Althans voor ons!
Namens de 'magnificent nine'
|
Kom ik terug van een driedaagse in Heerlen, lees ik hiernaast een sprookje van René.
Als ik het verhaal goed heb begrepen hield Piet zijn tandartsboor en verdovingsspuit de gehele wedstrijd zwaaiend voor de ogen van de tegenstander.
Geen wonder dat ze de aanval over de andere vleugel lieten lopen, alwaar Jeroen de Twentespelers volgoot met een Aldi-wijntje zodat die tegenstanders meerdere ballen tegelijk zagen voorbijgaan.
Ging de vijand door het midden ten aanval, kwamen ze de twee jongetjes (E’tjes) Pascal en Tim tegen.
Tja, die wil je toch ook niet doormidden slaan, dus gingen ze er met een boogje omheen.
Komen ze telkens een kano-roeier met een ergometer tegen, die constant met een verschrikkelijke gang over het veld loopt te roeien.
"Frenk heet ik!", schreeuwde Frank.
Vol goede moed de tweede helft in, maar ja, hoe krijg je een strafbal langs die enorm dikke keeper in het doel?
Geen gaatje te ontdekken.
Nou vooruit, we gaan voor een gelijk spelletje, dan houden we die mafketels uit de polder rustig.
Ik denk toch oprecht dat dit dichter bij de waarheid ligt, dan het sprookje van René!
Groet, Leo
|